Richting de Pinksteren, hoor ik die vraag steeds vaker: Goan jie ok in het Urker? Iedereen maakt zich op voor Urkerdag. Het Urkerland bericht over verschillende activiteiten zoals de veiling, hulletjes opzetten. Commissie Urkerdag, super goed geregeld.

Koffers met Urkergoed komen weer naar beneden. De authentieke geur wanneer de kist opengaat. Ja, wie klederdracht draagt kent de geur, puur nostalgie. Ja, mijn moeder heeft inmiddels een ware schat verzameld. Zoveel Urkergoed zelf genaaid.
Toen ik nog jong was, wilde ik ook graag in het Urker.
Mijn moeder ging op naailes en naaide het ene pak na het andere.
Voor mij als kind was Urkergoed de normaalste zaak van de wereld, zodra iets niet meer paste, dan werd er weer opnieuw genaaid.

Mijn dochter heeft geluk dat haar bes zoveel kleding heeft gemaakt. Zij geniet zo van het dragen van Urkergoed. Ik had dat vroeger veel minder. Ik moest in dracht, want mijn moeder zat niet voor niks de hele winter te naaien.
Het aankleden ging nog wel maar die hulle opzetten was een kunst. De lat lag altijd hoog, die dotten moesten perfect en exact hetzelfde zijn.
Ik herinner me altijd het lange wachten. Zittend op een krukje met een gebogen hoofd, die hulle moest perfect.
Laatst vond ik een foto van mijn eerste keer in het Urker. Dotten zonder panty, gewoon twee gedraaide plukken. Slot was er niet, dus dan kreeg je een sjaaltje om je nek. Nou daar moet je nu mee aankomen. Dotten in alle soorten en maten. Ik let op dotten, ik neem iedereen zorgvuldig op. Ik vind persoonlijk donkere, glanzende dotten heel mooi en dan met mooi rond hulletjen. Wat hebben we op Urk prachtige meiden in het Urker rond lopen. Ik kijk mijn ogen uit. Ja, dan ben ik groos op onze dracht.
Je ziet natuurlijk van alles rondlopen. Ik hoorde dat er preciezen en rekkelijken zijn. In oogwenk gescreend en het is duidelijk bij welke groep je hoort.
Ik hecht wel enorm veel waarde aan historie. Klederdracht van een paar generaties terug vind ik het mooist. De kleinste details maken het perfect af.
Zo werd ik op de avond van Scab gegrepen door 1 opmerking van Weerstand. Hij bejubelde het feit dat Urkerdracht helemaal leeft, dat de vrouwen er prachtig uit zien met hún gekleurde kraplap, maar vroeger had één kraplap ook vaak een betekenis. Het borduurwerk op de voorkant vertelde een verhaal. Bijvoorbeeld de Levensboom of de kleur paars tijdens de lijdenstijd.
Ik hoorde hem spreken en werd geraakt.
De volgende dag direct naar Wakker om stof en een patroon voor mijn smartlap, want ja, ik had nooit eerder iets geborduurd of genaaid! Zeker niet een pronkstuk van het hele pak. Ik zie mijn oma al kijken en screenen….. kom ik door de keuring of niet?
Ach toen de smartlap af was, had ik de smaak te pakken. Ik heb alles zelf gemaakt. Wanneer ik de balans op maak, had ik drie pakken kunnen maken,vanwege het keer op keer uithalen en opnieuw beginnen. In mij schuilt ook een precieze.
Toen ik tijdens de primeur alles aantrok….screende ik mezelf. Ik weet al waar dit op uit draait….blijf uit de buurt van de preciezen.

Ik heb ontzettend genoten van het hele proces. De passie en alle leuke personen die ik nu opeens heb leren kennen vanwege de klederdracht. De kennis die wordt overgedragen. Delen is vermenigvuldigen. Het maakt mij trots op onze cultuur en historie. Ik kan niet wachten totdat het handboek van de Urker dracht af is. Een heel mooi initiatief, voor iedereen is dan het dragen van Urkergoed toegankelijk. Ik kon ook niks en ben gewoon begonnen en ik ben zo groos as een bessum.