Ik zie een enorme beweging rondom Urkerdag ontstaan. Neem nou de Pieterzandt, deze school organiseert nu een aantal jaar een Urkerdag op school. Geweldig, hoe bijna alle leerlingen in klederdracht naar school komen. Geweldig, het is een heus feest, deze dag zijn er een aantal lessen en daarna een markt voor het goede doel. Het plein vol met leuke kraampjes. Gebakken kibbeling, gerookte makreel en paling. Kraampjes met klederdracht, noem maar op.

Het vraagt wel wat voorbereiding. De leerlingen mochten een uurtje later starten om zich aan te kleden. Mijn dochter loopt graag in klederdracht. Hemelvaartsdag liep ze er ook al in. ‘s Ochtends voor de kerk was het een race tegen de klok. Met een hartslag van 200 een hulle opzetten is geen pretje. 

Zegt mijn dochter om 8 uur ‘s ochtends: Ik denk dat ik in het Urker ga…. Dat kan niet hoor, het is veel te laat! Roep ik. 

Nee hoor, ik red het wel. 

Goed, schiet op, was je gezicht dan zetten we je hulle op! 

Nou, de dotten werkten niet mee, ik kreeg ze er maar niet in. Ik begon te zweten in mijn badjas. Die hulle moest ook nog op en deze keer geen hulp van mijn moeder, want we hadden afgesproken om zelf dit jaar het zelfstandig te kunnen. 

Ik ben echt een knaker. Ik denk teveel na en wil perfectie. Dat oorijzer, vind ik lastig.

Ik ga niet over 1 nacht ijs. We hadden heuse avondjes georganiseerd, om te oefenen. Tja, het komt aan op geduld, samenwerken en ook een beetje geluk. Hilarisch om moeders en dochters samen te zien oefenen , ik vraag me af hoe dat straks gaat voor het echie. 

Ik geniet enorm, maar ontspannen een hulletje opzetten kan ik nog niet. Ik krijg er de zenuwen van.

Ik pak ook de hele hulle uitelkaar, vervolgens krijg ik nooit die zwarte band netjes op de ondermuts. Dan het oorijzer…. Nee ik ben echt een knaker.

Er zijn dus vrouwen, die hebben de hulle het hele jaar op een piepschuim kop en op moment suprême, zetten ze de complete hulle op! Ik kan dat niet.

Goed, oefening baart kunst. Mijn moeder heeft die kunst. Die geeft twee trekken aan het oorijzer en voilà.

Vervolgens spelt ze de hulle mooi rond, een plaatje. Ik heb bij het oefenen alles gefilmd, ik leg alles vast.

Ik zal nog even verder vertellen over Hemelvaartsdag. Je moet het zo voor je zien. Ik stond dus in mijn badjas te zweten. Ik kreeg het benauwd van de stress, ik gooide de jas uit. En de tijd tikt maar door. Gelukkig waren de dotten goed gekeurd en de hulle zat op mijn dochter haar hoofd. Het afspelden kon beginnen. Zie ik tot mijn grote schrik knal rood bloed op het witte mutsje. Ik werd niet goed. Ik had waarschijnlijk in mijn vinger geprikt.

Het bloed suisde in mijn oren, ik kreeg bijna een inzinking. De klok stond op half tien en ik stond op mijn lingeriesetje met hulle met bloed. Dasty!!! Spuitje en vegen, gelukkig een wondermiddel, weg bloed. 

Wat een gedoe, snel aankleden en naar de kerk. Ik kwam als een dweil de kerk binnen, en had anderhalf uur nodig om bij te komen. Vervolgens komt mijn dochter de kerk binnen en schuift ze bij m’n moeder in de bank…. Hoe durft ze! Na de kerk verwachtte ik nog een preek.

Gelukkig ging het vanmorgen perfect, binnen 20 minuten was ze klaar.

Ik helemaal blij, want ik krijg het opzetten van een hulle onder de knie.

Kom ik gezellig even langs op de Pieterzandt , zie ik mijn zoon in z’n Urker pak wachtend op kibbeling, de dampende lucht moet ik straks weer uit het pak zien krijgen. Mijn dochter nergens te bekennen. Zie ik haar vervolgens in de schoolkeuken beslag kloppen om poffertjes te bakken!!!!  Ja, alles voor het goede doel. Serieus, met je Urkergoed aan!

Snap je nou waarom klederdracht een nostalgische geur heeft.

Morgen is het zover! Urkerdag 2026, het wordt 26 graden, dus dat wordt zweten!